Odwiedziny

Dzisiaj 66
Wczoraj 111
W tym tygodniu 1244
W zeszłym tygodniu 1537
W tym miesiącu 5108

Przyłącze kanalizacyjne jest to odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości gruntowej (Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - Dz. U. z 2006 r. nr 123, poz. 858).

Właściciel nieruchomości ma obowiązek zapewnić na własny koszt wybudowanie przyłącza kanalizacyjnego. Przyłącze kanalizacyjne musi być tak zbudowane, by nie zalegały w nim ścieki, lecz spływały do kolektora oraz by w razie potrzeby można było czyścić cały układ z osadów oraz usunąć ewentualne zatory.

Przyłącz kanalizacyjny składa się z takich elementów jak:

  • Złącze (przyłącze) – element, za którego pomocą włącza się przykanalik do zewnętrznej sieci kanalizacyjnej. Może mieć postać studzienki rewizyjnej lub włazowej na kolektorze sieci zewnętrznej, bądź może to być wpust boczny lub złącze siodłowe, zwane wcinką.
  • Przewód przykanalika – doprowadza ścieki z rury odpływowej do kolektora kanalizacyjnego. Jego minimalny spadek wynosi 2%, a głębokość powinna być dostosowana do położenia kolektora i złącza, a także większa niż głębokość przemarzania gruntu.
  • Studzienka rewizyjna – służy do kontroli i czyszczenia przewodów przykanalika i przewodów odpływowych. Montuje się ją co najmniej 1,5 m od fundamentów domu. Jeżeli odległość budynku od studzienki na kolektorze jest niewielka, przykanalik można podłączyć bezpośrednio do przewodu odpływowego, bez stosowania studzienki rewizyjnej. W takiej sytuacji na przewodzie odpływowym w budynku musi znaleźć się rewizja umożliwiająca kontrolę i czyszczenie rur.
  • Przewód odpływowy – doprowadza ścieki do przyłącza kanalizacyjnego. Przygotowanie go to obowiązek inwestora. Przewód ma zazwyczaj średnicę 150 mm, jego spadek powinien wynosić min. 2% i wyprowadza się go z budynku na głębokości większej niż głębokość przemarzania gruntu.

Na terenie, gdzie kolektor zbiorczy przebiega wyżej niż budynek, bądź gdzie odległość budynku od kolektora jest bardzo duża, ścieki można odprowadzać grawitacyjnie do studzienki – przepompowni, z której ścieki po napełnieniu studzienki do pewnej wysokości są przetłaczane do kolektora. Właściciel takiej działki powinien zbudować przed kolektorem dodatkową studzienkę rozprężającą, z której ścieki będą odprowadzane grawitacyjnie do kanalizacji głównej. Na przewodzie tłocznym zamiast studzienki rozprężającej można zamontować zawór zwrotny, chroniący przed cofaniem się ścieków.

Po podpisaniu stosownej umowy z Zakładem Gospodarki Komunalnej, z domu do kanalizacji można odprowadzać ścieki bytowo-gospodarcze. Wprowadzanie deszczówki i wody z drenażu do kanalizacji jest nielegalne, wody te powinny być odprowadzane do gruntu lub pobliskich wód powierzchniowych.

W przypadku chęci podłączenia nowo budowanego budynku do sieci kanalizacji sanitarnej najlepiej formalności związane z podłączeniem połączyć z uzyskiwaniem pozwolenia na budowę. Trzeba jednak wcześniej uzyskać z ZGK warunki przyłącza kanalizacyjnego, a następnie zlecić wykonanie projektu przyłącza zgodnie z tymi warunkami i uzgodnić go w ZUD (Zakład Uzgadniania Dokumentacji). Po uzyskaniu zgody na budowę domu nie trzeba już składać w starostwie odrębnego zgłoszenia budowy przyłącza.

W przypadku chęci podłączenia  budynku istniejącego lub zmiany planów należy dokonać wszelkich formalności, włącznie ze zgłoszeniem w starostwie.

Jeżeli  ścieki z budynku przekazywane są do szamba, a planuje się przyłączenie do systemu kanalizacji sanitarnej, należy pamiętać, że zbiornik szamba nie może pełnić funkcji studzienki rewizyjnej, gdyż nie zapewnia samooczyszczania się wszystkich elementów przyłącza kanalizacyjnego.

Przebieg procedur podłączenia budynku do systemu kanalizacji sanitarnej przedstawiony jest w artykule: „ Jak podłączyć budynek do sieci kanalizacyjnej?”.